kFINtesencja tego, co fińskie - strona o Finlandii i języku fińskim

Aurinko: Witamy w Warszawie. Jak wrażenia po koncercie?
Jyrki69: Było naprawdę fajnie - bardzo podoba mi się ten klub, brzmienie też było dobre. Cały koncert przypominał mi trochę imprezy z lat 80. Wydaje mi się, że był to całkiem miły rock’n’rollowy show. Pomimo tego, że nie było o nim tak głośno, myślę, ze było ok.

A: Jak wspominasz przedwczorajszy występ na Masters of Rock? J69: Faktycznie, jesteśmy w trakcie małej trasy koncertowej. Obejmuje ona: Czechy, Słowację no i Polskę. To kraje, w których nigdy nie graliśmy, a przecież mamy tu fanów... HMG: Słyszałam, że lubisz komiksy. To prawda? J69: Tak, oczywiście. Moim ulubionym jest... HMG: „Sandman”? J69: Też, ale chyba najbardziej lubię „Spidermana”. „Spiderman” ukazał się w Finlandii jakieś 20- 25 lat temu. Teraz w fińskim „Spiderman Magazine” będzie moja własna kolumna… Komiksy są częścią mojego życia, bardzo łącza się z tym, co robię.

HMG: No właśnie… Która adaptacja komiksu jest najlepsza? Czy jest to „Kruk”?
J69: Tak, ta adaptacja jest naprawdę dobra, ale jest jeszcze „Daredevil”. Ten komiks był bardzo popularny w latach 80., mam jego oryginalne wersje. Bardzo podobała mi się ekranizacja „Daredevil”, byłem z niej bardzo zadowolony. Nie widziałem jeszcze filmowej wersji „Hellboya”, ale podejrzewam, że będzie niezła.
HMG: Jak myślisz, dlaczego „Kruk” jest tak magicznym filmem?
J69: O tak, jest w nim wiele magii i tajemnicy… Zarówno w samym filmie, jak i tym, co się działo dookoła niego.
HMG: Czy nie wydaje Ci się, że można w tym wypadku mówić o „mentalnej nekrofilii”? W końcu Brandon Lee zginął na planie...
J69: No tak... Tak naprawdę jest wiele rzeczy związanych z tym filmem. Nie wiem czy widzieliście film „The Misfits” z lat 60. z Cliffem Montgomerym, Marylin Monroe i Clarkiem Gable. To także kultowy film, choć aktorzy, którzy w nim grali już dawno nie żyją.
Tajemnice zawsze przyciągały ludzi. O „Kruku” można rozmawiać wiele razy i za każdym razem dochodzić do nowych wniosków. Szczerze mówiąc, kiedy zobaczyłem obraz po raz pierwszy byłem trochę rozczarowany. Znałem już komiks i film nie zrobił na mnie wielkiego wrażenia. Pomyślałem, że to tylko kolejna amerykańska produkcja, podobna do reszty. Ale tak samo było z filmem „Lost Boys”. Gdy oglądałem go po raz pierwszy, tak jak wszystkie nastolatki spodziewałem się więcej seksu, dragów i rock’n’rolla. Teraz uważam, że jest świetny.
HMG: Czy nie wydaje Ci się, że jest to troszeczkę... kiczowaty film?
J69: Och nie, to doskonały obraz! To był pierwszy film o rock’n’rollowych wampirach.

A: Wy też jesteście rock’n’rollowymi wampirami… Czy nazwa zespołu wiąże się z jakąś ideologią? J69: Nazwa „The 69 Eyes” symbolizuje seks, krew i rock’n’roll, to wszystko. Nie ma w niej żadnej głębi, czy tajemnicy, ale dobrze brzmi i fajnie wygląda. Kiedyś chciałem dopasować do niej jakieś głębsze przesłanie, ale nic z tego nie wyszło. A: Czy wasze poprzednie płyty inspirowane były muzyką The Ramones? J69: The Ramones zawsze byli częścią rock’n’rolla, więc na każdej naszej płycie odnajdziecie trochę The Ramones.

A: Jaka będzie nowa płyta? Czy mógłbyś ją porównać z poprzednimi?
J69: Będzie o wiele cięższa. Pracujemy nad nią już prawie półtora roku. Jest lepsza z każdym dniem. To będzie naprawdę rock’n’rollowy krążek. Znajdzie się na nim również troszeczkę smaczków, np. w nagrywaniu materiału wziął udział Max Lilja z zespołu Apocalyptica.
Odpowiedzialność za płytę bierze jej producent – John Lee Michaels, z którym pracowaliśmy już wcześniej. Michaels współpracował z takimi grupami jak Moonspell, Him, Sentenced czy Apocaliptyca, więc jesteśmy spokojni o rezultaty.
„Devils” nie będzie tak delikatna jak poprzednia, znajdziecie na niej dużo ciężkich gitar. Czuję, że to będzie bardzo ważna dla nas płyta. Tak jak „Once” – ostatni krążek Nightwish dla jego twórców. Wszyscy się nim zachwycają. Mam nadzieję, że podobnie będzie z „Devils”, że odkryjemy płaszczyzny nie znane dotąd żadnemu zespołowi gotyckiemu.
HMG: Jakimi kolorami opisałbyś tę płytę?
J69: ...Hm... Chyba czarny i biały chyba najbardziej pasują do naszego nowego albumu. Wszystkie klasyczne koszulki rockowe i gotyckie były czarne i białe, jak np. t-shirty The Misfits. Ta płyta będzie powrotem do symboli rock’n’rolla.

A: Czy na płycie oprócz Maxa pojawi się ktoś jeszcze? Współpracowaliście kiedyś z Ville Valo...
J69: Nie wiem, Ville śpiewał na każdym naszym albumie. Widzieliśmy się dwa tygodnie temu i rozmawialiśmy do późnych godzin nocnych… Możliwe, że dograł jakieś wokale w trakcie tego weekendu.

A: Dlaczego nie śpiewasz po fińsku? Przecież to wspaniały język!!!
J69: Rzeczywiście, nigdy nie śpiewałem po fińsku. Będę musiał spróbować, może kiedyś, pod koniec mojej kariery… Jesteśmy wychowani na amerykańskim rocku. Nie gramy w zespole metalowym, jak wielu naszych przyjaciół. Nasze teksty opierają się głównie na moich doświadczeniach. Na poprzednią płytę duży wpływ miał Paryż, a na nową moja podróż do Afryki.

HMG: Nazwaliście graną przez siebie muzykę „goth’n’rollem”. Czy „goth” odnosi się do Waszego stylu muzycznego, a „roll” to Wasz styl życia? J69: Szczerze mówiąc ten pomysł wyszedł z naszej wytwórni płytowej. Jesteśmy zarówno zespołem gotyckim jak i rockowym. Kiedy zaczynaliśmy grać na przełomie lat 80. i 90. staraliśmy się ocalić rock’n’rolla, ocalić gatunek grany przez takie grupy jak Backyard Babies, czy The Hellacopters. Teraz staramy się ocalić rock gotycki… Obecnie większość zespołów gotyckich składa się z dwóch smutnych panów stojących za klawiaturą. W ich muzyce nie ma żadnego rock’n’rolla, żadnego życia, a przecież u podstaw gotyckiego rocka znajdują się takie zespoły jak Sisters of Mercy czy The Cure, które były kapelami rockowymi. Ich członkowie nosili skórzane kurtki, okulary przeciwsłoneczne, grali na gitarach i cały czas imprezowali, byli odjechani. Korzenie tych grup były takie same jak nasze: The Ramones, Motorhead, New York Dolls i oczywiście The Doors.

HMG: Niedługo będzie w Warszawie koncert The Doors z Ianem Asburym jako wokalistą. Co myślisz o takim połączeniu?
J69: Nie widziałem jeszcze żadnego koncertu w tym składzie, ale myślę, że będzie ok. Miałem wprawdzie bilety na paryski show w grudniu, ale nie pojechałem na niego. Nawet nie pamiętam dlaczego…
Trzy lata temu byłem natomiast w Paryżu na małym przyjęciu z okazji 30. rocznicy śmierci Morrisona… chociaż słowo przyjęcie nie jest najlepszym określeniem. Pokazywano tam film „Highway” zrobiony przez Morrisona… W każdym razie Ray Manzarek był pełen życia, pełen energii gdy grał „Riders on the storm”, czy „Light my fire”. Wydawało się, że pomimo tego, co się stało, ma dalej chęć i energię występować na scenie. To wspaniałe, że dalej ma w sobie dawnego ducha.

A: Obecnie muzyka z Finlandii jest bardzo popularna. Takie zespoły jak Sentenced, Him czy Nightwish odnoszą sukcesy w całej Europie. Co sądzisz o ekspansji fińskiego rynku muzycznego? J69: To się zaczęło pięć lat temu i tych zespołów jest coraz więcej. Ostatnio pojawiło się dużo grup glam rockowych, które grają jak wczesne The 69 Eyes, to miłe. Myślę, że niedługo o nich usłyszycie. A: Czy jest jednak jakaś grupa, której nie lubisz, która nie zasługuje na taką popularność? Może... The Rasmus? J69: Nie….Oni wszyscy są naszymi przyjaciółmi. Każda z tych grup ma coś do zaoferowania. Fajnie, że wreszcie nastąpił jakiś przełom.

HMG: Na dzisiejszym koncercie było wiele dziewcząt w lateksowych gorsetach lub przezroczystych bluzeczkach… Co jest fascynującego w dziewczynach noszących czarne firanki?
J69: To trochę dziwne, interesuję się nimi już od lat 80. Myślę, że są to stworzenia zafascynowane moją osobą. To urocze...

Podziękowania dla: Magdy Dunin-Markiewicz i Oli Głuchowskiej z HMG za współpracę:) Jarka Karczmarczyka z MMP