Sobota 23 czerwca 2007 roku to dzień długo wyczekiwany przez miłośników fińskiej kultury. Do Polski przyjeżdżały zespoły w większości zaliczane do grona tych, które grają raczej cięższą muzykę. Reszty jak na lekarstwo. A tu proszę: na cyplu czerniakowskim w ramach Festiwalu Sztuki Otwartej Wisłostrada pojawiła się tego dnia Värttinä.
Zanim jednak przejdę do sedna, trzeba powiedzieć czym jest sam festiwal (który notabene nazwę wziął od przebiegającej obok trasy).
Dalekosiężnym celem festiwalu jest objęcie zasięgiem wszystkich dużych i ważnych kulturotwórczo miast na szlaku Wisły oraz ich promocja na gruncie polskim i międzynarodowym, jako otwartych i twórczych, europejskich ośrodków kultury, ponadto włączenie do projektu coraz większej liczby małych, położonych nad Wisłą miejscowości w celu stworzenia mechanizmów wzajemnego przenikania się kultur.
Pogoda tego dnia nie była wymarzona, szaro buro i ponuro, ale co się później okazało, zawsze może być jeszcze gorzej;) Sirkka oraz szpieg po uprzednim spotkaniu z Ulą i Darkiem pojawili się na Wisłostradzie jako forpoczta dla mającego się pojawić nieoficjalnie Pana Ambasadora. Pod przewodnictwem pani Karoliny Sakowicz zajęliśmy strategiczną pozycję przy stoliku nieopodal baru i z niecierpliwością oczekiwaliśmy na występ Värttiny.
Oprócz głównej sceny, która umiejscowiona była nad samą Wisłą, można było zaobserwować rozstawione tu i ówdzie namioty, spod których rozbrzmiewała muzyka spod znaku ragga, dancehall, dub, czy drum& bass (i tyle o nich wystarczy, gdyż klimaty tam obecne nie kwalifikowały się do tych moich najbardziej ulubionych ;)
Oczekiwanie na zespół można było umilić sobie spacerami po błotnistych ścieżkach, podziwianiem najdłuższego polskiego strumyka ;) a także oglądaniem zespołów, które zagrały na dużej scenie przed Värttiną : Kapela Ziele, Nagual (z Białorusi) oraz Mazzoll & Ogrody Alamut.
Frekwencja początkowo nie była rekordowa, prawdopodobnie z powodu równoległej imprezy – Wianków, na szczęście potem było już coraz lepiej. Warto wspomnieć, że na Wiankach wystąpili Leningrad Cowboys… no ale cóż, przecież się nie rozdwoimy;)
Wreszcie otrzymaliśmy informację, że zespół przybył. Udaliśmy się khem… „za kulisy” gdzie spotkaliśmy się z zespołem. Udało się nam zrobić kilka zdjęć oraz zamienić kilka słów z gwiazdami tego wieczoru (przeczytaj wywiad) Ciekawostką niewątpliwie był mały brzdąc, którego zabrała ze sobą Mari, a który umilał wywiad swoimi ‘wypowiedziami’ ;)
Ledwie Värttinä rozpoczęła swój koncert, (dopiero około godziny 23:00, czyli nie ma to jak obsuwa;,'), a tu nagle, jak na złość, zaczęło padać. Pod sceną zgromadziło się zaledwie kilka(naście) parasoli, pod którymi koncert obserwowali najbardziej wytrwali słuchacze. Nie zraziło to bynajmniej zespołu, który z czasem swoją muzyką zaczął przyciągać do siebie coraz więcej publiczności pomimo nieprzyjaznej aury. Bardzo szybko stworzyła się fantastyczna atmosfera, niektórzy zaczęli nawet tańczyć, a gdzieś z tyłu powiewała polsko-fińska flaga:) Nie można oczywiście zapomnieć o praniu, czyli o piosence p.t. Aitara.
rec. by :ym:
Na koniec nie obeszło się oczywiście bez bisu, podczas którego utwór Seelinnikoi śpiewany był razem z publicznością.
Podsumowując: mimo deszczowej aury oraz długiego wyczekiwania było warto, Värttinä zagrała niesamowity koncert! Mam nadzieję, że wkrótce przyjadą do nas ponownie, i że pogoda wtedy dopisze;)
Podziękowania:
Ula & Darek
Karolina Sakowicz
Sirkka (za transport ;)
:ym:
last, but not least ;) Värttinä, a w szczególności Susan, Johanna, Mari
Relacje 
Forum
Linki
Pogoda w Finlandii
Typowanie skoków
Słownik polsko-fiński
