kFINtesencja tego, co fińskie - strona o Finlandii i języku fińskim

Piątkowy wieczór w Vaasa zapowiadał się niezwykle ciekawie. Po pierwsze - z bogatej oferty corocznego Festiwalu Chórów wybrałam chyba najciekawszą propozycję - koncert Mieskuoro Huutajat. Zanim jeszcze przyjechałam do Finlandii, sporo slyszałam o owym przedziwnym męskim chorze z Oulu. Huutajat oznacza Krzykacze. Zatem panowie owi nie śpiewają, tak jak czynią to inne męskie chóry, ale używają swoich muzycznych talentów do krzyczenia na scenie.

Sala koncertowa Ratusza Miejskiego w Vaasa owego dnia zapełniona była po brzegi. Gdy śpiewacy weszli na scenę w niczym nie rożnili sie od przecietnego chóru: basy, alty, tenory, ustawione w określonym porządku. Ale to co zaprezentowali, zdecydowanie rożniło się od tego, co tradycyjnie zwiemy koncertem choralnnym. Myślę, że mury owego szacownego na co dzień urzędu dawno już nie słyszały tak przedziwnego koncertu! Przede wszystkim śpiew - krzyk robi ogromne wrażenie. Krzyki kilkunastu rosłych mężczyzn w niczym nie przypominają chaotycznych porykiwań o jakich myślałam, zanim miałam okazję posłuchać ich na żywo. Wręcz przeciwnie - Huutajat zadziwiają niesamowitą techniką i umiejętnością i potrafią rozbawić publiczność. Żałuję, że mojej znajomości fińskiego daleko do poziomu przeciętnego Fina, bowiem w wielu utworach Krzykacze po prostu bawili sie słowami i ich znaczeniami.

Jednak nie tylko krzyk jest tym, co w trakcie występu Huutajat zaskakuje. Technika i sposób wykonaia utworów są jak najbardziej oryginalne i niepowtarzalne, ale sami członkowie chóru sa niesamowici. Trudno opisać wrażenia z koncertu, tak różnego od koncertów do jakich przywykłam. Nie dziwi mnie teraz dlaczego Huutajat budzą tak sprzeczne uczucia - obok ich 'śpiewu' nie można przejść obojetnie. No i po raz kolejny fińscy muzycy zadziwiają mnie nowatorskim podejściem do sztuki... Bowiem na taki pomysł można wpaść tylko podczas długich ciemnych i mroźnych nocy w Finlandii... Oczywiście po skończonym koncercie większość Krzykaczy z piwem pod pazuchą wyruszyła na papieroska przed Ratuszem... No cóż, w końcu to był piątkowy wieczór!!! To był naprawdę cudowny widok!!!!!!

Ale to nie koniec moich przygód w piątkowy wieczór! Prosto po koncercie Huutajat, kroki skierowałam ku mojej ulubionej knajpie Olliver's Inn. Na ten wieczór zapowiedziany został koncert projektu Red Hot Chilli Peppers, w wykonaniu m.in. wokalisty helsińskiej kapeli Suburban Tribe. Zapowiadało się ciekawie, choć około godziny 23 pub świecił pustkami, za oknami panowała przyjemna jasność (słoneczko przyświecało znad horyzontu bezchmurnego nieba:). Jednak na Finów w piątkowy wieczór można polegać. Około 24 ludziska zaczęły napływać, zaś o 1 zrobiło się ciasnawo!!!

Muzycy, jak przystało na gwiazdy wieczoru, kazali trochę na siebie poczekać, ale warto było. Ville Tuomi szybko rozgrzał tłum (nieco podchmielonych) Finów, a i obecność słowiańskich temperamentów w osobie mojej i Ani chyba tez mu pomogła. Szczególnie gdy w pewnym momencie zauwazył, że znam teksty piosenek lepiej niz on:) (akurat śpiewał moją ukochaną 'I Could Have Lied'). Do owego wieczoru nie znałam twórczości Suburban Tribe, ale głos Villego oraz jego sceniczny temperament zdecydowanie zachęcił mnie do sięgnięcia po kilka kawałków z nowej płyty Manimal. Zespół gra dosyć ostro, ale znalazłam coś w moich klimatach - kawałek 'Silent Rain', polecam:)

Ale to nie koniec piątkowej nocy, a właściwie sobotniego poranka. Rozhahane wracałyśmy z Ollivera, śmiejąc się, że jeszcze jedna osoba zapyta nas: Where do you come from? - zaczniemy strzelać. Gdy nagle z przydrożnej knajpy wylonił się szczupły brunet i zapytał: Hei girls, where do you come from? Taaak, to było to. Ale nie zrażony naszymi wybuchami smiechu, towarzyszył nam w drodze powrotnej, Nawet sympatycznie nam się z nim rozmawiało, dlatego gdy zaproponował nam poranna kawę/herbatę, zgodziłysmy się bez wahania. A może żal za utraconą saunową imprezą pozostawił uczucie niedosytu, dlatego postanowiłyśmy kontynuować dalszą rozrywkę w mieszkaniu Mikko, bo tak miał na imię nasz nowy znajomy. Ale to co ujrzałam, gdy Mikko otworzył drzwi, przypominało miejsce zbrodni. Takiego bałaganu nawet ja nie jestem w stanie wytworzyź. Zapytałam więc grzecznie: Excuse me, where is sofa? Where we can sit? Herbata, ech.. odrębna historia, ale szybko się ją piło...

Podziękowania za wspaniałą imprezę dla:
Ani
Nadji
Villego
Rasmusa (miło nam się razem skakało pod sceną) i Mikko, za niezapomniane estetyczne przeżycia