kFINtesencja tego, co fińskie - strona o Finlandii i języku fińskim

Spis treści:

• Wstęp
• Wiadomości ogólne
• Regiony Finlandii
• Charakterystyka regionów turystycznych Finlandii
• Rozwój fińskiej turystyki
• Podsumowanie
• Literatura

4. Rozwój fińskiej turystyki

Mimo że przemysł turystyczny nie jest wiodącą gałęzią w fińskiej gospodarce, sektor turystyczny prężnie się rozwija i nie jest ignorowany w strategiach rozwoju kraju. W ostatnich latach turystyka w Finlandii rozwinęła się znacznie. Jak wynika z danych statystycznych przedstawionych przez organizację „Invest In Finland” (2006,'), w 2000 roku granicę fińską przekroczyło 3789 tys. zagranicznych podróżnych. W 2005 roku było ich już 5038 tys., dając tym samym 33% wzrost. Kolejnym faktem, świadczącym o rozwoju fińskiej turystyki jest liczba podróży odbytych przez Finów (wraz z noclegiem): 30931 tys. w roku 2005, co stanowi 42,6% więcej niż w roku 2000. W 2004 roku dochody sektora turystycznego stanowiły 2,4% produktu krajowego brutto (Invest In Finland 2006, s. 3).

Ogromny rozwój nastąpił w sektorze usługowym, gdzie obrót wzrósł niemal o 60%, a zatrudnienie o 30%. W sektorze noclegowym wielkość zatrudnienia i obrotu także wzrosła w okresie 2000 – 2004. Według kolejnych danych, przedstawianych przez „Invest In Finland”, 1 stycznia 2006 roku Finlandia posiadała 1406 przedsiębiorstw specjalizujących się w udzielaniu noclegów, dysponujących 62235 pokojami, co dawało łącznie 211731 łóżek. Od 2001 roku rozwinęły się bardzo miejscowości i wioski turystyczne (wzrost o 12%,'), ich baza noclegowa (o 32%) i tym samym liczba łóżek (o 35%). Wzrost nastąpił także w liczbie pokoi hotelowych i hotelowych miejsc noclegowych. W styczniu 2006 roku największy udział w rynku hotelowym miała sieć hoteli Sokos: 38 hoteli, skupiających 6462 pokoi i 12347 łóżek. (Invest In Finland 2006, s. 3).

Mimo tak znacznego rozwoju sektora turystycznego, Finlandia nie jest zbyt popularna pod względem turystycznym na tle innych państw skandynawskich. Jak przedstawiają wyniki badań Fińskiej Izbyt Turystyki nad angielskimi, niemieckimi i francuskimi touroperatorami (Matkailun Edistämiskeskus 2002, s. 25,'), Finlandia nie cieszy się popularnością pod względem organizowanych imprez turystycznych do państw skandynawskich. Najbardziej atrakcyjna pod względem turystycznym wydaje się być Norwegia i Szwecja. W Niemczech i Francji Finlandia postrzegana jest jako bardziej interesująca niż Dania. Odwrotnie w Wielkiej Brytanii, gdzie Finlandia jest mniej popularna. Musi ona konkurować nie tylko ze swoimi skandynawskimi sąsiadami, ale także z Kanadą, która jest wymieniona przez touroperatorów jako alternatywna propozycja dla turystów poszukujących odpoczynku w podobnym klimacie.

Najbardziej popularnymi sposobami zwiedzania Finlandii, promowanymi przez touroperatorów, były wycieczki łączone po krajach skandynawskich, opierające się na zwiedzaniu stolic (Oslo, Sztokholm, Helsinki oraz Petersburg). Niewielką popularność Finlandii w porównaniu do państw skandynawskich ilustruje również poniższy wykres, przedstawiający liczbę noclegów w Danii, Finlandii, Norwegii i Szwecji w roku 2003.

Liczba noclegów w krajach skandynawskich w 2003 roku
Źródło: Lapin Liitto 2004, s.7.

Koncentrację ruchu turystycznego w poszczególnych regionach Finlandii można zaobserwować na poniższej mapie. Kolorami oznaczono natężenie ruchu turystycznego na przestrzeni kraju: niebieskim, natężenie najniższe, następnie żółtym, pomarańczowym i czerwonym, coraz intensywniejsze. Badanie oparte jest na pomiarze liczby odwiedzających największe atrakcje turystyczne danych regionów w latach 2000 – 2005. Najczęściej odwiedzane atrakcje turystyczne skoncentrowane były w południowej i środkowej części Finlandii, przede wszystkim w Okręgu Helsinek, Tampere i Vaasa, znajdującej się w obrębie regionu Pohjanmaa, oraz w Laponii, od części zachodniej do miasta Kuusamo. Na Pojezierzu Fińskim ruch turystyczny był bardziej skromny. Jedynie w okolicach Imatry, Kuopio i Kajaani nastąpił jego wzrost.

Natężenie ruchu turystycznego w Finlandii w latach 2000 – 2005
Źródło: Matkailun Edistämiskeskus 2005, s. 37.

Kolejna rycina przedstawia rozkład noclegów w Finlandii w przeciągu roku. Mimo że Finlandia postrzegana jest jako zimny kraj, dziką Północ, pełną mrozu i śniegu, największa liczba turystów odwiedza ją podczas okresu letniego, co jest wyraźnie widoczne na poniższym wykresie. Kolorem niebieskim oznaczono liczbę turystów fińskich, natomiast brązowym, obcokrajowców odwiedzających Finlandię.

Rozkład noclegów w ciągu roku 1999
Źródło: Vuoristo i Vesterinen 2001, s. 89.

W okresie letnim najwięcej turystów odwiedza południe Finlandii, zwłaszcza Region Kulturowy i Pojezierze Fińskie. Natomiast północ kraju odwiedzana jest najczęściej w ciągu miesięcy zimowych (Matkailun Ediistämiskeskus 2005, s. 37). Mimo popularności turystycznej Laponii, w ciągu całego roku największa liczba turystów odwiedza region Helsinek. Helsinki jako stolica i wielkie centrum gospodarcze i kosmopolityczne, całkowicie różnią się od reszty kraju, od wizerunku zakorzenionego w umysłach turystów, który zdominowany jest przez widok „kraju tysiąca jezior”, a najczęściej kojarzonym symbolem Finlandii są lasy, jeziora i czysta przyroda (Matkailun Edistämiskeskus 2002, s. 24). Składa się to na nieporozumienie pomiędzy wizerunkiem zakorzenionym w umyśle turysty a rekordową liczbą odwiedzin stolicy, kosmopolitycznych Helsinek. Jednocześnie Helsinki są najczęściej jedynym zwiedzanym przez turystę miejscem w Finlandii i jedynym miastem rozpoznawalnym na fińskiej mapie, całkowicie różniącym się od całej reszty kraju.

Uważam, że Finlandia, „kraj śniegu, jezior i czystej przyrody”, powinien lepiej korzystać ze swych naturalnych turystycznych bogactw oraz wyjątkowości fińskiej kultury, promując aktywny wypoczynek i przenosząc ciężar ruchu turystycznego z Regionu Kulturowego do mniej popularnych części kraju. Pomysł ten, a także inne, związane z budowaniem wizerunku Finlandii jako kraju, oferującego „przeżycie turystyczne” (po fińsku „elämys”,'), uwzględniony jest w najnowszej Strategii Rozwoju Turystyki, wydanej przez fińskie Ministerstwo Gospodarki w 2006 roku.

Strategia w swych planach rozwojowych wybiega w przyszłość aż do roku 2020, określając szczegółowy plan działania na lata 2007 – 2013. Plany opierają się na rozwoju całorocznych produktów turystycznych, zwłaszcza związanych z aktywnym wypoczynkiem i turystyką biznesową, na zrównoważonym rozwoju i ochronie środowiska, na bezpieczeństwie i promowaniu produktów regionalnych, związanych z fińską kulturą oraz na ścisłej współpracy sektora prywatnego i państwowego. W związku z niewielką popularnością Finlandii w porównaniu do innych państw skandynawskich, planuje również się intensywną promocję wizerunku kraju za granicą, a także w kraju, skierowaną do turystów fińskich (Kauppa- ja Teollisuus Ministeriö 2006, s. 16 – 21).

Podsumowanie

Uważam, że Finlandia jest miejscem wyjątkowym, co przekłada się również na jej wyjątkowość z punktu widzenia turystyki. Niesamowicie indywidualna kultura narodu fińskiego oraz odmienność Finlandii od innych państw Europy, dotyka turystów natychmiast po samym postawieniu stopy na fińskiej ziemi. M. Klinge, w swych esejach dotyczących fińskiej tożsamości narodowej, napisał: „Najważniejszą prawdopodobnie cechą charakteryzującą historię narodu fińskiego jest konsekwencja, z jaką jego przedstawiciele starali się chronić i umacniać rodzimą kulturę oraz instytucje pozwalające zachować Finlandii własną tożsamość” (2006, s. 127). Zwiedzając Finlandię, turysta spotyka odmienną kulturę w zupełnie inny sposób niż tylko i wyłącznie przez poznawanie zabytków. Kultura Finów widoczna jest w każdym aspekcie ich życia. Jest ona bardzo naznaczona klimatem Skandynawii, ukształtowana w zgodzie i harmonii z naturą, dlatego również w niej samej dostrzec można wpływy północnej przyrody.

Uważam, że fińska kultura doskonale uzupełnia piękno walorów przyrodniczych, również wyjątkowych w skali świata. Turysta doświadcza ich podczas całego pobytu: doświadcza inności, doświadcza Północy. Uważam, że nigdzie indziej kultura skandynawska nie jest bardziej obecna i wyraźna niż właśnie w Finlandii: w Finach i fińskiej przyrodzie. Dlatego wydaje mi się, że pod względem czynników kulturalnych i przyrodniczych Finlandia śmiało konkurować może z innymi państwami skandynawskimi, jeśli tylko umiejętnie wypromuje swój wizerunek.

Turysta odwiedzający Skandynawię, to turysta wybrany, szukający nie „atrakcji”, ale „przeżycia turystycznego”. W obliczu zmiany kultury uprawiania turystyki: przejścia z turystyki twardej na miękką, wzrostu zainteresowania aktywnymi formami spędzania wypoczynku, ekoturystyką i krajoznawstwem, Finlandia stanowić może destynację przyszłości dla turysty indywidualnego, szukającego głębszego przeżycia, a nie tylko wypoczynku na plaży. Wizyta w Finlandii nie stanowi rozrywki, czy atrakcji. Jest ona swoistym doświadczeniem turystycznym, zetknięciem z dziką przyrodą i ze skandynawską kulturą, tak bardzo ze sobą połączonymi.

Nieskażona przyroda i indywidualność narodu fińskiego są, moim zdaniem, największymi walorami turystycznymi tego kraju. Są one widoczne na przestrzeni każdego regionu turystycznego, w każdej części Finlandii. Podsumowując swoje rozważania, pragnę zakończyć pracę, przytaczając słowa J. Fonkowicza, które wspaniale oddają wyjątkowość Suomi z punktu widzenia wartości doznania turystycznego: „Tak więc fińskie krainy geograficzne, chociaż skomponowane wszędzie ze skały, wody i lasów, przedstawiają – przy bliższym poznaniu – szeroką gamę pejzaży, zmieniających się w zależności od miejsca, od klimatu, a także od pór roku. Zawsze jednak są to krajobrazy miłe oku, budzące refleksję i zadumę. Błędem byłoby oczywiście doszukiwać się w nich tej zewnętrznej dekoracyjności, jaką oferują turyście renomowane widoki Szwajcarii, Francji czy Włoch. Są one od tamtych odmienne: na pewno prostsze, ale bardziej nastrojowe, bardziej wzruszające, a przez swą melancholię nam, Polakom, psychicznie bliższe” (1976, s. 130).

Literatura

• Baranowski K., 1978, Republika Finlandii, Warszawa, Krajowa Agencja Wydawnicza
• Brewer J., Harding P., 2004, Finlandia przewodnik turystyczny, Bielsko – Biała, Pascal
• Chałas M., 1991, Helsinki przewodnik, Łódź, Agencja wydawnicza Apollo
• Cieślak T., 1983, Historia Finlandii, Wrocław, Ossolineum
• Czeppe Z., Flis J., Mochnacki R., 1969, Geografia fizyczna świata, Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe
• Drucka N., 1969, Finlandia, Warszawa, Wiedza Powszechna
• Finnish Tourist Board. Destinations. 2006. [dokument www]. [przeczytany dnia 25.03.2007]
• Fonkowicz J., 1971, Helsińskie ABC, Warszawa, Iskry
• Fonkowicz J., 1976, O czym śpiewa kantele, Warszawa, Nasza Księgarnia
• Helsingin Yliopisto, Mantieteen Laitos, 1999. [dokument www]. [przeczytany dnia 03.06.2007]. <>
• Invest In Finland, 2006, Travel and Tourism in Finland. [dokument www]. [przeczytany dnia 02.06.2007]. <>
• Kaprowski W., 2004, Geografia turystyczna, Warszawa, Wyższa Szkoła Ekonomiczna w Warszawie
• Klinge M., 2006, Fińska tradycja. Eseje o strukturach i tożsamościach Północy, Wrocław, Oficyna Wydawnicza ATUT – Wrocławskie Wydawnictwo Oświatowe
• Kondracki J., 1969, Podstawy regionalizacji fizycznogeograficznej, Warszawa, Polskie Wydawnictwo Naukowe
• Lapin Matkailuntilastollinen vuosikirja 2004, 2005, Lapin Liitto, Rovaniemi
• Maik W. (red.,'), 1999, ABC Świat. Europa II, Poznań, Kurpisz
• MEK A:122 Summer holidays in Finland: Trade Research: expert interviews with British, French and German tour operators, 2002, Matkailun Edistämiskeskus Helsinki
• MEK winter tourism strategy 2003 – 2008, 2005, Matkailun edistämiskeskus, Helsinki
• Mityk J., 1978, Geografia fizyczna części świata, Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe
• Salamaa E., 1967, Finlandia, Helsinki, Kirjayhtymä
• Suomen matkailustrategia vuoteen 2020 & Toimenpideohjelma vuosille 2007 – 2013, 2006, Kauppa- ja Teollisuus Ministeriö, Helsinki
• Tuomas Santasalo Ky, 2006, Matkailukohteiden kävijämäärät 2005, Helsinki, MEK
• Vuoristo K., Vesterinen N., 2001, Lumen ja suven maa. Suomen matkailumaantiede, Helsinki, WSOY
• Walczak W., 1973, Finlandia, Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe

Powrót na górę